دشتستان بزرگ: روزهای گذشته یک دهیاری در شهرستان دشتستان، برای ارائه عملکرد پنج‌ ساله خود نشست خبری برگزار کرد؛ نشستی که در آن رسانه‌ های اثرگذار و منتقد نیز حضور داشتند تا عملکرد این مجموعه را شنیده و درباره آن سؤال و مطالبه‌ گری کنند.

شاید در نگاه اول، برگزاری یک نشست خبری توسط یک دهیاری اتفاق چندان مهمی نباشد، اما نوع مواجهه مدیران با رسانه‌ ها، می‌ تواند نشان‌ دهنده نگاه آنها به افکار عمومی و خبرنگاران باشد.

دهیار دهنو نشان داد که حتی یک مجموعه کوچک نیز می‌ تواند درهای خود را به روی رسانه‌ ها باز کند و اجازه دهد عملکردش در معرض پرسش و نقد قرار بگیرد.

حالا این رفتار را با نشست رسانه‌ ای شهرداری برازجان مقایسه کنید؛ مجموعه‌ ای با بودجه، امکانات و مسئولیت‌ هایی به‌ مراتب و صدها برابر گسترده‌ تر از دهیاری دهنو، که در نشست اخیر خود به جهت پاسخگویی به خبرنگاران، رسانه‌ های منتقد را دعوت نکرد.

اگر عملکرد یک مجموعه آن هم مجموعه ای که وظیفه خدمات رسانی به تمامی شهروندان را داشته قابل دفاع است، چرا نباید رسانه منتقد هم فرصت حضور و پرسش داشته باشد؟

نشست خبری قرار نیست جلسه‌ ای برای تعریف و تمجید از مدیران باشد، فلسفه حضور رسانه این است که سؤال بپرسد، مطالبه کرده، نقاط ضعف را مطرح کند و پاسخ مسئول را منتقل کند. البته اگر مسئول مدنظر پاسخگو باشد!

اگر قرار باشد فقط رسانه‌ های موافق یا همسو در چنین نشست‌ هایی حضور داشته باشند، عملاً بخش مهمی از فلسفه نشست خبری نادیده گرفته می‌ شود.

شاید اینجا بد نباشد شهردار برازجان از دهیار دهنو یاد بگیرد؛ گاهی یک دهیاری می‌ تواند در پذیرش نقد و احترام به رسانه، الگوی یک مجموعه بزرگ‌ تر باشد.

دهنو شاید از نظر جمعیت، بودجه و امکانات قابل مقایسه با برازجان نباشد، اما یک درس ساده برای مدیریت شهری در برازجان دارد، مدیری که به عملکرد خود اطمینان دارد، از سؤال خبرنگار منتقد استقبال می‌ کند؛ نه اینکه درهای نشست خبری را به روی او ببندد.

شهرداری برازجان نیز اگر معتقد است عملکرد قابل دفاعی دارد، چه فرصتی بهتر از حضور رسانه‌ های منتقد برای توضیح عملکرد، پاسخ به ابهامات و شنیدن مطالبات مردم؟

شاید وقت آن رسیده که شهردار برازجان، از دهیار دهنو یاد بگیرد؛ رسانه های منتقد، رقیب مدیریت شهری نیست، چشمی ناظر و پر قدرت از طرف مردم هستند.