دشتستان بزرگ- حسین سوزنده: بالاخره پس از بیست روز پیگیری مستمر و اصرار رسانه‌ ای “دشتستان بزرگ” در کنار مردم، هدر رفت آب در برازجان برطرف شد.

بیست روز! بیست روز طول کشید تا ثابت شود آب هم گاهی منتظر می‌ ماند تا کسی بیاید و به آن یادآوری کند که ارزش دارد.

بیست روز نمایش زنده آب هدر رفته روی خیابان‌ ها و کوچه‌ ها را تماشا کردیم، گویا یک اثر هنری مدرن، اثری که پیام ساده ای از خواب مدیران آب در دشتستان و استان بوشهر داشت.

حال اگر یک هدر رفت این چنینی آب نیاز به بیست روز یادآوری و پیگیری داشت، بحران‌ های بزرگ‌ تر و حیاتی‌ تر در تابستان سال آینده را شرکت آب و فاضلاب چگونه برطرف می کند؟

حتما مسئولان باید در انتظار انتشار رسانه‌ ای “دشتستان بزرگ”، نامه‌ های متعدد و تماس‌ های مکرر باشند تا تصمیم به اقدام بگیرند؟ شاید هم بیست روز، زمان استاندارد اداره برای بررسی و تأمل در مسائل حیاتی آب است؟
جالب‌ تر اینکه، این مشکل دقیقاً پس از فشار رسانه‌ ای دشتستان بزرگ حل شد، انگار آب منتظر بود تا مطمئن شود کسی دست روی دکمه یادآوری رسانه‌ ای می‌ گذارد تا آن را از خواب زمستانی بیدار کند.

بیست روز!
در این مدت، نه تنها آب هدررفته را دیدیم، بلکه به لطف کم کاری اداره آب، تمرین صبر و تحمل در مقابل مدیریت تعلل‌ آمیز را هم تجربه کردیم، تجربه‌ ای که بیشتر از آنکه فنی باشد، مدیریتی بود، مدیریت تعلل، مدیریت تأخیر و مدیریت فراموشکاری سیستماتیک آن هم برای موضوع بسیار مهمی چون آب.

شاید شرکت آب و فاضلاب در برازجان در حال اجرای یک پروژه آموزشی غیر رسمی برای شهروندان بود، شاید هم سیستمی که بیست روز طول می‌ کشد تا یک هدر رفت آب را حل کند، در عین حال، شیر آب را باز نگه داشته تا قدرت و صبر مردم و رسانه ها را بسنجند.

بیست روز پیگیری کرده تا آب را از خواب زمستانی بیدار کرده و از هدر رفت های بسیار زیاد جلوگیری کردیم، اما اگر نمی گفتیم و مطلب منتشر نمی کردیم چرا باید چنین وضعیتی ادامه پیدا می کرد؟