آب

همیشه در گمانم آب این رود سرابی از تو و فرهاد می بود به زیر بوته ای چون لانه کردم ! دلم از دست تو یک دم بیاسود!

مسافر

به دنبال مسافر ناله می کرد میان هق هقش می گفت:ای مرد ! خبری داری که مجنون خفته در خاک؟ بیا مردی بکن با درد برگرد  

قفس

پریدن از قفس انگار سخت است ! شبی در خانه اغیار سخت است تمام لحظه هایم رفت تاراج گره دیدن به زلف یار سخت است

گمانم

گمانم در مسیر این خیابان به زیر آن درخت زرد و بی جان میان آخرین حرف دوبیتی زنی تنها نشسته لخت و گریان.  

تبر

تبر آمد درختان زرد گشتند اسیر هجمه های درد گشتند به روی شانه های زخمی دشت بدنبال ظهور مرد گشتند