”مادر“
سخن گفتن از تو تنها سخن گفتن از تواست…
یاد آوری وفاداری های تو و رنج هایت…
آتش گرفتن در و سیلی آه نه…
اینها همه عذاب من است…
آن روزها گذشته و از من نگذشته تا بدانم چه گذشته بر تو ای مقدس ترین…
دانستن این…
شناخت تو میخواهد…
شناختن تو قلبی چون علی ع لازمه اش است…
مادر…
ای غریب ترین…
میدانم لایق نبوده ایم که حریم حرمت را بدانیم که تاکنون ندانسته ایم…
لیک تو دستی بر قلب ماگذار تا زیر آرامش مادرانه ات به پیش تو آییم… مادر…
ای برگزیده ی خدا برای تداوم انسانیت…
ای سلوک روح در زمین…
ای امید آسمانیان در عرش…
ای عرش زمینیان در این مکان…
تو را خدابرای پایان دادن به تمام معنای احسن الخالقین آفرید… برای مادر رضوان…
برای جنبش وحی…
آه آری…
و خدا خواست برای دلش…
فاطمه ع آفرید…
و افسوس که ندانستیم تورا…
نه آمدنت را ونه رفتنت درچنین روزی…
و این قصه ی تلخ…
که هربارشنیدنش شکنجه ی روح است…
بااین همه رنج چه کنیم…
رنج نبودنت…
رنج اینگونه رفتنت…
آه شاید…
رهاشدنت از ما…

محسن عابدی( امید)