من چو سروم
چو یکی قله ی زیبا
همچو یک کوه بلند
که‌ پر از شورم
و احساسم
و لبریز ز عشقی
که کند حال مرا خوش
که دلم لک زده تا پر کشد
از دشت جدایی
…
به تو گفتم ز‌هوایم
ز همه حال و نوایم
ز همه شور و شعورم
…
و تو نشنیدی
و من سخت شکستم
و غمی مانده به جانم
و سکوتی
که زند تیشه به جانم
چه کنم؟
…
آه از آن چاه
که سیه باشد
و تاریک!

کجا درک کند
قله ی کوه را
و کجا درک کند
حال پرنده
و کجا بوی خوش عطر گل یاس
رسد در ته آن چاه
و کجا درک کند
دشت و دمن را

…
و منم قله ی زیبا
و من آن کوه بلندم

و تویی غرق
در آن‌چاه سیاهی

که سکونی
و سکوتی
همه غرقِ تباهی

….
و شکستم!
و سکوتی که دگر‌مُهر زند
بر لب و جانم
چه کنم؟
…
حال مرا هیچ نفهمی
و دگر دم نزنم
من ز هوایم
و سکوتی
که زند مُهر به قلبم
و سکوتی
که زند سنگ به قلبت
به‌ امیدی
که کمی حال مرا
درک نمایی
و بدانی که چه رویای قشنگی
ز درونم بتراود
و بدانی
که چه زیباست
هوایم
و بفهمی که
من خسته ی تنها
چه شررهاست درونم
که ندیدی و نفهمیدی
و من سخت شکستم…

“غریب”