غرور و سرسری ها دارد این دل هوای  دلبری ها  دارد  این دل شده  هم درد فایز در تب عشق غم  و درد  پریها  دارد  این دل   خزان  بی بهاری  داشت این عمر و چشم  انتظاری داشت این عمر ندیده رنگ گل صد حیف بگذشت چه بد نقش ونگاری داشت این عمر   بهاری چشم ولب رنگین بیایی شبی آهسته  پا  ورچین بیایی به  اوج  انتظارم  پا  گذاری هوای این دل مسکین بیایی   دوتا چشمش نگاه دیگری داشت به دل  گویی هوای دلبری داشت به کیش خود مسلمان بود ولیکن نگاهش خلق وخوی کافری داشت   شکوه انتظاری هرچه هستی قرار و بیقراری هر چه هستی به پایت  می نشینم تا بمیرم خزان بی بهاری هر چه هستی غلامرضا حسینی