تنهایی  فکر می کند راه می رود می نشیند روی نیمکتی که سال ها پیش تورا جا گذاشت     زن های زیادی را می شناسم که هر ماه زیبایی را با بند قسمت می کنند بند صورت دیگر جهان است بند صورت زنی ست که می خواهد بنده نباشد میان رو بنده هایی که چشم ها را می دزدند     شک عصا به دست دست مرد را می گیرد تا لنگ لنگان زاغ سیاه اش را چوب  زند نیست هیچ ضمیری در صدای کلاغ و تمام ضمیرها فریاد می زنند در او کسی که چشمانش را به تاریکی فروخت   فرناز_جعفرزادگان