این روزها هوای مرا مه گرفته است ماه مرا به نام حیا مه گرفته است ماه و مه و هوای تو و درد دوری و این زخم بویِ شعر و چکامه گرفته است بی تو سکوت بر لب من شعر می شود مفعولُ فاعِلُن فَعَلَن شعر می شود در من قدم بزن که کمی کِل بپاشمت گاهی برایم عطر بزن شعر می شود از من حوالی دل و غم دست میکشی می خواهی از تو سر بروم، دست میکشی دائم غزل به روی لبم زاده می شود وقتی که روی خاطره ام دست میکشی لکنت گرفته کوچه و کو را به خاطرت آتش گرفته هر سر مو را به خاطرت من… دوس …دوس…دو… در و دیوار شاهدند پیچیده دوست راه گلو را به خاطرت در من پرنده ای است شبیه نبودنت بی لب درون خلسه و بوسه ربودنت با دست شعر روی تنت دست بردن و شاید شبیه حضرت حافظ سرودنت “تو” در کجای شعریِ من گم نشسته است “تو” در کجای اینهمه مردم نشسته است “تو” عاشقانه واژه ی من بوده ای و “تو” در ازدحام سوءتفاهم نشسته است شب ها منم پیاده رو و عابری که نیست اسمت نشسته در غزل شاعری که نیست درگیر قرص و استرس و “تو کجایی” و لعنت به دردهای من و آخری که نیست قروونِ چیشلت شُوه بارونیه، بیو تا کِر گلپ گلت لُوِ قیطونیه بیو! سیت مُرده لُوم و تو بغلُم غیر مرگ نی ای زندگی بدون تو سگ دونیه، بیو این روزها هوای تنت اختیار کیست؟ گلهای زیر پیرهنت نوبهار کیست؟ لب های عاشق تو که حل المسائل است وقتِ اذانِ عاطفه پروردگار کیست؟ محمد بحرینی فرد