دوریت را نمی توانم بخوانم نداشتنت را هرگز نخواهم نوشت در امتحان فاصله ها بی رتبه ام بودنت را تمرین می کنم هر روز تازه می کنم الفبای عشق را دستانم گرم نوشتن صورت زیبایت! از فصل ها همین را می دانم که جوانه می زند مرا بهار رخسار تو     ته حرف هایت دانه های حل نشده ای جا مانده این بار فال مرا نگیر سرنوشت     چارچوب بدست شکنجه ام می دهد دیوار اتاقی که استوار ایستاده و مرا شکسته می خواهد     تمام دل را در چمدانی ریختم بر دوش خاطره کنار باد او رفت ومن جا مانده ام جاده هم که به ما رسید شد رفیق نیمه راه     شاه بیت نگاهت بدون قافیه ردیف اند برای ماندن دلیل از این واضح تر؟!!!     حتی اگر قایم شوی لابه لای زندگی خاطرات چشم بسته تو را تحویلم می دهد     صدایی بر تارهای صوتی ام نیست چنگی بزن به تار موهایم شاید ناله ای دهند برسد به گوش ناشنوای تو     چو پنجره بستم آغوش به هجوم سنگین باد تجربه ی تلخ شیرین نمی شود به همین سادگی منظر بهادرپور ☀🌴انجمن شعر و ادب دشتگان🌴☀