بـه هوای گـرم ریخته میشود…

نَفَس پیرزنی که سینه اش را ازدود قلیان برازجانی پُـر کرده…

یادگاری هایش…

طعم دوری اش را در مَـنگــَکـــ حس نکرده باشد ، یا از بوی شرجی نفسش بند نیامده باشد و تنها نوای در گوشش هله مالی نباشد شک باید کرد…

افسوس پیاپی و بغضی که درون چشم هایش موج میزند…

تنها خلیج تحملش را دارد…

و خلیج…

آه او هم به ساحل درد که میرسد به خاطرش صـَرع میگیرد و دهانش کف آلود می شود…

زغال همیشه سرخ…

محمود احمدی را خیس می کند…

و زیر لب میگوید:

” ای تــُوونِ عشقِ توهِه منیژه… وُ ای قـِیلون بـِلای جونت…

تــَش بگیری که تـِشـُم زدی…”

و پیرزن، دوباره چاق می کند

دِل سُـختـه/نویسنده: محسن عابدی (امید)