نگارا من شدم بی تاب رویت  شدم چون قطره ای درآب جویت دو چشمت بر من بیچاره وا کن که باشد تا به محشر دیده سویت     کمان ابروی شمشادم رمیده همی گوید زمن خیری ندیده ندانم میل او سوی که باشد که مهر خویش را از ما بریده   مکن بی تاب تر جانا دل ما رسانیدی به غربت منزل ما پس از مرگم منور کن مزارم که روید نوبهاری از گِل ما   وجودش را گرفتی اندر آغوش و با یادم بکردی باده ای نوش حلالت باشد آن خون دل من که کردی عهد و پیمانت فراموش   فرهاد قائدی ☀ انجمن شعر و ادب دشتگان ☀