مرا بخوان…به حضورت مرا بخوان… دراین سیاهی برهوت از وهم وخیال مرا بخوان و در واپسین لحظه های ناامیدی بردلم نوای خود را از نگاهت لبریز کن بر من و بگو… بگو که احساست دروغ نمی گوید… مرا بخوان… این خسته مسافر زخم به جگر را پذیرا باش… این پرنده ی حیران از شکار شیطان را مامن ده… این کودک سیب ندیده را سایه بخش… آه ای ناشناس من… لطافت انگشتانت را زیر پلک چشمانم به یادگار گذار آنگاه که اشکم را میخری… میخری …؟ مرا به قیمت احساس ظریف وجودت درثانیه ای… آه ای ناشناس من… ترسم ازچین زیرچشمانم و ناشناس ماندنم برای تو… درلحظه ی وصال نشناختنم… و بی خیال گذشتن تو… تورا میخوانم… میخوانمت به حضور… به ایه های پرنور… به آوای پرشور… به شکوفه های درانتظار طلوع…

بیا درتلاقی نگاه از سکوت به چیزی نیاندیشیم… بیا درلحظه ی گره خوردن دوروح به آزادی فکرنکنیم… بیا در آزادی خیال از هردوجهان به اسارت در یک دنیا بیاندیشیم… بیا ای ناشناس من… ای همه ی وجودت مهتاب شبانه ی غربت من… ای راه روشن… میخوانمت به حضور…

نویسنده: محسن عابدی (امید)