غریب

گویم به تو ای مرغ مهاجر که غمینی

 بنگر تو مرا کنج قفس، درد نبینی

 پرواز بکن رو تو از این شهر قوی باش

 افسوس چرا سست شدی، حیف چنینی

 زندان نشدی تا که بفهمی تو قفس را

 برخیز و بزن بال دگر اوج زمینی

 یک روز منم چون تو رها بودم و آزاد

 صد حیف طمع کرد مرا صید و کمینی

 یک غصه به دل دارم و دیگر به فغانم

 ای کاش فلک باز بداد بال و نگینی

 آزاد و رها باش مشو بنده ی دنیا

 هرجا که روی دام و کمین است، نشینی

 امروز بکن فکر و نشو غره به اینجا

 شاید که تو هم کنج قفس یار ببینی

هر چند "غریب" هستم و شیدای زمانم

 تسلیم نشو بال بزن، غم تو نچینی