شوق پرواز

ما غمینیم از این بخت جدا افتاده
همچو یک مرغ قفس رفته، رها افتاده

سخت در غار خراباتی خود محبوسیم
کاروانیم ولی راه دوتا افتاده

کرم ابریشم و یک پیله و صد شوق در او
او تنیده است، دریغ دست قضا افتاده

می شود پارچه ای پیله ی آن ابریشم
شوق پرواز کجا، جور و جفا افتاده

کاش می شد که به دنبال نگاری باشیم
لیلی ما به کجا رفته، سوا افتاده

من مجنون شده بی لیلیم و غم بخورم
کوه به کوه می روم و خوف و رجا افتاده

دست تقدیر چنان کرد که حیران باشیم
یک نفر باشم و چند قرن ز پا افتاده

ای "غریب" غصه ی دنیا به تو رو کرده چرا
غم بخور در دل این شهر بلا افتاده

برگرفته از کتاب حریم ماه