من و این اشکِ روونه   من و این بغضِ شبونه
من و دلتنگیه سرکش   اینا آثاره جنونه؟

اینکه هرشب توی رویا  یا که هرروز توی هرجا
میبینم کنارمی تو   بنظر شدم دیوونه؟

وقتی حتی اسم نازت من و میبره تو ابرا
چرا وقتی میشنوم من   باز میشن اشکا روونه؟

توکه هرلحظه و هرشب توی ذهن و توی قلبی
چرا این دله دیوونه بازم دلتنگ میمونه؟

نفسام تنگه و انگار توی یک قفس اسیرم
کسی هست که اسم این حالِ عجیبمو بدونه؟

گاهی توی قلبم انگار یکی میزنه به دیوار
خیلیم صداش ضعیفه بنظر اخرِ جونه

خیلی مظلومه و اروم   خیلی خسته  خیلی بیجون
تو میگی یکم بخوابه میتونه بازم بخونه؟

میشنوم یه چیزی از دور  یه صدای خیلی غمگین
انگاری مرده یکی و از قضا خیلی جوونه