هر روز پشت طرح لبخند مترسکها
جا می گذارم خنده ام را مثل کودکها
گم می شود هر روز در انبوهی از آهن
می جویمش در آدمکها در عروسکها
در انتظار رویش لبخند خورشیدم
مثل شقایق مثل شب بو مثل پیچکها
با بالهای استعاریتان کجا رفتید
ای نسلهای بیقرار کوچ لک لکها
برشانه های زخمی ام آوار دلتنگی است
گم می شود در بوی سوسنها ومیخکها
بگذار برگردم دلم با من نمی ماند
اینجا نمی فهمند دردم را عروسکها
من باشقایق های سوزان سوختم آخر
پرپر شدم در کوچ دلگیر چکاوکها

پرهیز کن از فاصله مارا ومنت را…..
بردار بکش آب ز دوری دهنت را…..

گفتیکه میایی و نشد چونکه… نشدچون …..

من آمده ام زود چو من کن چمنت را….

تردید ندارد قدمت را بسرم نه
بردار و بیا سرزده کن آمدنت را..

خَرابِ نغمه ی  ساری
درست مثلِ منی
وَ حالِ گریه نداری
درست مثلِ منی

سکوتِ کوچه ندارد
صدای پایی را
برایِ لحظه شماری
درست مثلِ منی

زِ بارِ گریه شکسته
تمامِ  خاطر ه ام
همینکه خنده
نَه…آری …

درست مثلِ منی.
 

احساس تو از اومدنت هیچ نبیده
وقتی که کلم اومه کلم پیچ نبیده

ای عاشق خر مهره بیو مهره ته وردار
میخی تو بتم گیره ولی پیچ نبیده

اصل تو و کوروش همه مال کرواسی!
نومت کرواته که دمش ویچ نبیده!

مو دل تو دلم نی  همه شو خوته میوینم!!!
خت مثل ختی مثل مو کم گیچ نبیده…