اختصاصی دشتستان بزرگ: نه ان امکان که بنشیم ٬ نه ان یارا که پرگیرم اگر هم از تو بگریزم ٬ رم اهوی تصویرم هوای زندگی دارم ٬ نمانده بال پروازی که من در خانه پوسیدم ٬ که من در خویش میمیرم هزار ایکاش ٬ هر روز است بر لبهای زود من دو صد افسوس دارد نقش بر پیشانی دیرم هوای کوچ دارم ٬ همچو یک آواره ٬ یک کولی ولی صدها اگر٬ اما٬ به پا بسته است زنجیرم گرسنه ی گفتگوی با تو بودم. با لبت شیرین لبت با ان سکوت تلخ کرد از هر سخن سیرم   اتش چشمان شوخت داغدارم میکند پا به راه رفتنی ٬ این بیقرارم میکند این نسیم سبز ٬ ای بوی نفسهایت بهار میوزد بر من ٬ زمستانم٬ بهارم میکند تا به جانم– من که بودم بوی خاکستر گرفت- آتش عشق تو میگیرد ٬ شرارم میکند رود خشکم در بیابان٬ شوق دیدارت مرا تا فرو ریزم به پایت ابشارم میکند بیشتر بامن بمان٬ اکنون نه گاه رفتن است مرگ این دل٬ گرنمانی٬ سوگوارم میکند     یاری که ندیده ام کسی تاش هنوز ایکاش که بود در برم٬ کاش هنوز جائی سر او گرم هزاران بازیست اینجا دل من نشسته درپاش هنوز سودای جهانی زسرم رفت ولی دیدم زدلم نرفته سوداش هنوز او رفته و رفته روزگاری ٬ باری دل سوخته دارم از تمناش هنوز جان میخواهم تا که بریزم در پاش چشمی خواهم غرق تماشاش هنوز یک جلوه شد وآینه را آتش زد تا خود چه کند جلوه فرداش هنوز با جان میگویم که خسته ام زود برآ با دل میگویم که عاشقی ٬ باش هنوز « مهرداد عارف» ☀🌴انجمن شعر و ادب دشتگان🌴☀