سی شمکاره ای خدا دس بجمن دنیای آخر بکو سی شمکاره تیز بالی بزه مث باد بیو فر بکو سی شمکاره شو خشش داده مدت وختی د دیم و دراز آویده افتووی واوو صب گه بزه بر بر بکو سی شمکاره آسمونت غر اورده نفسش سرد و زمینت خشکه +اورل دس و یکی پاک یکاگر بکو سی شمکاره نو و کانه بکو ای اورل بی عرضه ی بی بارون +یه بلیکش بکو دیم اسپی و شر شر بکو سی شمکاره جومه ی رو روِ سوز بر پامور بکو عید رسی ارخلیک مخمل گل سرخت حاضر بکو سی شمکاره حکم پولاد بکو نی ش پر باد کنه سی دوتی طحر اوسو یه دواری دیه دایر بکو سی شمکاره یه کلهم دادیه سی کافرلت اور و هوی آزاده پر لیفت دزکیشون یه چی مَ کر بکو سی شمکاره زور تشنی یه هل و هل دیه شم زور خدا نشناسل +دسِ غلوال بووه همشه باچر بکو سی شمکاره بله تو خُرج ترازین درسکاری و یه مشک اوی صب گه ای دو تای کوله ی قاطر بکو سی شمکاره جن ای خهک درآومه جمزش غولک جونش افتا +دس چماق آوو خدا غولل بی تِر بکو سی شمکاره خهک ما مثل گِلِ گور جوون مردیله ناکامه مث دی دور مزار بچه پر پر بکو سی شمکاره نوم شمکاره ی گفتم که گپ هر چی بلوک ردووم همه جا سه ی خدا کم شووه شر ور بکو سی شمکاره سردش آویده سیادوک اما خو نفسش گرمه هنی مث نفس گرم سیادوک تشی بر بکو سی شمکاره محمد جعفر نجدی (سیادوک)