تا شعر بخواهد که خدایی بکند
از آتش عشق رو نمایی بکند
ای باور هر شبم تو را می گویم
دل از قلمم تو را گدایی بکند

تبعیدی خود خوانده ی چشمانت من
زنجیری دل خسته ی مژگانت من
پلکی بزنی به واژه آویزانم
ای نبض شبم ستاره بارانت من

من شکستم تا که آیینه شکست
بر لبم آن قفل دیرینه شکست
خنده ام تا اوج گریه بال زد
زندگی شد درد و در سینه شکست

در حافظه ام کوچه ی بیدار نبود
بر آینه ام لحظه ی دیدار نبود
من چون غزلی کهنه دل و ناب شدم
بر چشم ترم بوسه ی تبدار نبود
#عفت صیادی