در کار عشق، بی غم‌ و دلشوره می‌رود
بی‌ ترس، در قواره‌ی اسطـوره می‌رود

عاشق صفت برای رسیدن به مقصدش
از سنگـلاخ کوچه‌ی منظــوره می‌رود!

هرچند راه سخت‌وهوا نامناسب است
تـا انتهــای فاصــله هــر جـوره می‌رود

انگور هم به عشق ِ شرابی شدن، شبی
مغرور، در هـوای خود از غـوره می‌رود

وقتی که نخ به سوزن ِ خیّاط، دل دهد
رقصان، به‌سوی مسلخ ِ ماسوره می‌رود

روزی ڪه نـور، روزنه‌ پیـدا کند به قلب
از روی شهــر، سایه‌ی دِه ڪوره می‌رود

درد ِ تنهـا سفـری را بلـدم
حال این بی ثمری را بلدم

با غرور از دل من میگذری
آخــر ِ هـر گـــذری را بلـدم

شرقی ِگمشده درغربِ زمان
قصـه ی دربـدری را بلـدم

بامن ازشرم وحیاحرف نزن
لهجه ی خیره سری را بلدم

اگر از کـُلّ ِ جهان، گیر ِتوام
کـار ِ غــربالـــگـری را بلـدم

با دل ِ خسته ی من راه بیا
معـنـی ِ همـسفـری را بلـدم

اگر از همقدمی خسته شوی
دست ِ کم کول بری را بلدم

آمـوختی به من سخن از بیکران عشق
لبـریـز ِ حـرف های توام با زبان ِ عشق

هر وقت بر لبت گل ِ لبخند جان گرفت
آمـد بهـار ِ خوشقدمی در جهان ِ عشق

باران خستگی اگر از ابـر ِ غصه ریخت
برمن کشید چشم تو رنگین‌کمان عشق

در دستهای گرم تو قد می‌ڪشم هنوز
می‌بـالم از هـوای تو ای باغبـان ِ عشق

ســر زنــده‌ام میــان ِ گلــستـان ِ آرزو
تادست توست مراقبت‌از آشیان عشق

اصلاً پدر شدی که خطر را هرس کنی
از پیش ِ پای کودک ِ در آستـان ِ عشق

ای‌ توخوش عطرترین نرگس ِهـرسال،بیا
باز ، در سینه دل از شوق ِ تو زد بال، بیا

کور شد چشم ِ پلنگم به خیالت هر شب
ماه ِ پنهـان شده در برڪه ی آمال، بیا

حال و روزم شده از وضع ِ فلسطین بدتر
ســرزمیـن ِ دلـم از غـم شـده اِشغـال، بیا

فال ِ عشق است و رُخَت خوب تماشادارد
اصلاً ای عشق،همین جمعه دراین فال بیا

صبـــح ِ آدیـنه و آییـنه و شمـعی روشـن
آرزوی دل ِ دیــوانــه ی بـد حـــال! ، بیــا

#عبدالرحیم_نوروزی
#تنها