متن ادبی

میشوم آویزان از گیسوی دختری با موهایی به رنگ لیف درخت نخل…

میشوم آویزان از گردن احساس به موهای دختری با رنگی چون…

مرده ام از احساس دوست داشتنش…

زنده گشته ام از بسیار دوست داشتنش…

بوسیدنش…

آه جملات عاشقانه ام را میریزم بپای زمان در آهنگی موزون بدون دانستن زبان چون بیکلام برای مردی که از کودکی کر بوده است و در رقص انگشتانش روی سیم گیتار هیچ نقصی را دختری با موهایی چون…

هیچ نقصی را نکرده است احساس و احساس کرده است زیباترین آهنگی را که میتوانسته است کند احساس…

بشنود…

بشنود و من میبینم بیشتر از موهایش لبهایش را چرا که گوشهایم باید ببینند صدای دلنشین زیباترین من را…

و من هر لحظه او را….

و او هر لحظه من را….

دوفرشته ی سرخ در گرمایی خیس به پروازی ابری برمیخیزند و می نشینند و در نسیمی گرم داغ میکنند چهار بطن را در بیشتر جوشیدن رودخانه های آتشین سرخ در باریکه هایی که می برد احساسی را به آنسو و این سو در دوسویی که باهم بهم گره خورده اندو مانده اند تا پرواز دهند دو فرشته را…

آهنگ سکوت/ نویسنده محسن عابدی (امید)