آتش سوزان 

من بسوزم، سر به پایم آتشی سوزان بود
کوه دردم، عشق در من یار جاویدان بود

بیستون را گو که فرهاد زمان پیدا شده
گر تبر آید بدستم کار من طوفان بود

می شکافم من دل کوه و روم در کار عشق
آه فرهادم و درد هجر او سامان بود

هر تبر را بر دل کوه با وجودم میزنم
می شکافم سنگ سنگش تا که او حیران بود

تیر مژگانش مرا مسحور خود بنموده است
پیش چشمانش دریغا قلب من ویران بود

در فراقش این زمان چون قرنها بگذشته است
اشک ریزم تا که این کوه و تبر زندان بود

یا بمیرم یا که عشقم را به او ثابت کنم
عاشقان ثابت قدم باشند و این احسان بود

این "غریب" در هجر تو بی تاب و رسوا گشته است
درد دوری هم چو درد مرگ بی سامان بود