برای من…

از دریای شور خلیج بدون ماهی تا ماهی های سرخ تنگ آبی سفره ی عید میرسیم به زمینی خالی از علف برای بزها و بره ها در این فصل کوچ…

در این جنوب نخل…

زمستان گذشت وُؤ راسشه بُگُم اصلا زِمسونی حس نِکِردم انگار تو خُو بیدم وُؤ الان بیدارُم کِردِنه گفتِن عید واویده…

به همین سرعتی که میتوان تغییر گویش داد…

بیایید بگذاریم حوادث واقعی زندگی را به پشت این واژه ها و پا گذاریم روی صفحه ی نمایش و دست در دست با خالکوبی از پشت ابرو برای سالهای جوانی آن تتو های قدیمی دختران سیاه موی در پشت دستان با حنای هندی زیر نقاب بوشهری روی شن های خلیج فارسی برقصیم بسان مردم جغرافیای عربی ایران همیشه پارسی…

بهار می آید و پسری یک سال به فکر عشق امید میبندد و دختری یکسال با….

به ابرهای اردیبهشتی تا بارانی ببارد و بادعایی از جنس دستان موسی علیه السلام بسوی آسمان بروی تپه های طور ایستاده برای باران….

دعایی خوانده شود روی آب رحمت و خورده شود تا بزداید ریشه های تردید را از سینه و غفلت را از ذهن و کینه را از دل… و سامری را از دفتر وجود…

امید…

امید میبندیم به آغاز…

به آغاز تو از من و من از تو همانند سلمک وُؤ کاکل از همین زمین خشک…

همیشه باهم…

شیرازی یا شمالی بنویسیم…

محلی برازجونی یا بوشهری یا دشتی و تنگستونی…

همش یکیه…

یکی…

یکی که باشد همش یکیه…

کسی باشد از این لب تیز دریا تا آنطرف رشته های زاگرس می برد این دل را پیاده با پای پتی روی شن های ساحل ایام تا رسیدن به خواسته…

خواسته ی من تو کاسه ی رویی جا میگیره…

نه شراب یا شربت شیرین… نه…

اُوو با دول در آوردن از انبار وُو یه کاسه ی خنک گرفتن از دستان دختری با مینار سیاه و شلوار گشاد و لباس سیاه با گل های سرخ و سُوز درشت ریش چه حالی میده وقتی ازش آب نخواستی و خودش به رسم مهمان نوازی به تو تعارف میکنه…

نه خو فرقی نداره به چه گویشی بنویسیم اما فرق داره به چه گویشی سیت اتفاق بیفته…

َوَش گفتم بازم تشنمه…

اونم رفت…

فهمیدم مترجم سالهای تنهایی این عشق سرگردان قلب تهی از بودنی را پیدا کرده ام برای من…

محسن عابدی (امید)