دشتستان بزرگ: خانم پروین اعتصامی یکی از شاعران بزرگ دوره ی مشروطیت که معاصر بود با ملک الشعرای بهار. استاد ملک الشعرای بهار نسب به پروین نهایت لطف و ارادت را داشتند و به دستور ایشان، پروین به عنوان رئیس کتابخانه ی دانشکده ی ادبیات و دانشسرای عالی منسوب شد همان جایی که بنده در آنجا درس میخواندم. افرادی که در دانشسرای عالی بودند مرحوم سعید نفیسی، بدیع الزمان فروزانفر، جلال همایی، مدرس رضوی، آیت الله عصار انصافا هر کدام خورشید تا بانی در ادبیات و فلسفه و عربی در ایران بودند. پروین پس از چندی با پسر عموی خویش که سروان بود ازدواج کرد و همراه او به همدان رفت اما در همدان شوهر پروین به پروین خیانت کرد. پروین پس از اینکه از این مسئله اطلاع حاصل نمود جریان را به ملک الشعرای بهار منعکس نمود. ملک الشعرا پروین را به تهران احضار کرد اما متاسفانه پس از چندی پروین دچار بیماری حصبه شد. ملک الشعرا برای نجات پروین نهایت کوشش را به خرج داد و به سوییس نامه نوشت تا پنسیلین و داروهای مناسب را بیاورند اما متاسفانه وقتی این داروها رسید که پیکر عزیز پروین اعتصامی را به طرف قم تشییع میکردند. پروین دو غزل پیش از وفات سرود. یک غزل برای آرامگاهش و یک غزل برای دارو. (غزل برای دارو نشان میدهد که پروین از وفات یافتن خود و دیر رسیدن دارو مطلع بوده) غزل برای دارو: بی روی دوست، دوش شب ما سحر نداشت سوز و گداز و شمع و دل ما اثر نداشت دی بلبلی گلی ز قفس دید و پر فشاند بار دگر امید خلاصی مگر نداشت بال و پری نزد چو بدام اندر اوفتاد این صید تیره روز، مگر بال و پر نداشت دانی که نوش داروی سهراب کی رسید آنگاه که او ز کالبدی بیشتر نداشت … پروین در اردیبهشت سال۱۳۲۰بدرود حیات گفت