ساحر عشق

ای که از طره ی ابروی تو خم گشته وجود
نظری کن به من ای ساحر این عشق و جمود

آن دو چشمان فسونگر دل من را سوزاند
چه کنم پیش تو ای ساغر مستان خمود

سنگ دل باشی و من با دل شیدا چه کنم؟
من به آیین تو هرگز نکنم رو به سجود

می کشی تیغ جفا از ستم ای غمزه ی دل
تو جفا کن که دلم پر شده از جور و نمود

سوختم در عطش عشق تو ای ماه جهان
حاصلم از غم عشقت شده چون آتش و دود

بی وفا بودی و هر دم ز وفا می گفتی
نازنینا ز فراقت دل من گشته کبود

من بیچاره "غریبم" به ره عشق تو یار
می رود عمر من از هجر تو با اشک و سرود

برگرفته از کتاب: حریم‌ماه