خیام 

از شاعران خیام را من می پسندم 
شعر و شراب و جام را من می پسندم 

با هر رباعی می شود زنده روانم 
شوری دگر افتد میان جسم و جانم 

بر هم زند با یک رباعی کل هستی
در هر سری آرد صفا و شور مستی 

اشعار او مانده به دوران جاودانه 
نامش چو گوهر گردن آویز زمانه 

هم میستیزد با خرافات و سیاهی 
هم می رهاند مردمی را از تباهی 

هم عشق را زنده کند بین وجودت 
هم آتشی بر پا کند در تار و پودت

نامش گرامی افتخاراتش حسابی 
شاگرد راهش کافی رودفاریابی

کافی رودفاریابی
عشق خُمونی 

خِرِ عشقِ بُرون ، نیگوَت بِسِه بَس
وِری بِشکَن بِزِه پُی گُل بِدِه دَس 

گُلالِ دِلبِرِ سَی کُه قِشَنگِه 
دِسِه بِل تُو دِسِش پِنجِش بِزِه لَس

نِگو از ماتم و اوقات تَهلی 
نِرو بر عکسِ اِی مردم پِساپَس 

بِشی اَندَر کنارِ یارِ جونی 
بِزِه قُلفی دِرِ رِی کَس وِ ناکَس 

تُنِه ساخته خدا باوِ دِلِ خُم 
عِجَوْ جُفتِه دِر و دَرتا، وِ دَرخَس

نِزِه تیپِ خِفَن صحرا نِوابو
نِپیچَن دین و اِیمونِ مقَدّس

تو میفَهمی که از بویِ دو زُلفِت 
چو کافی هر که دیدِت میکُنه مَس